Foto
Zondag  20 Oktober tot Woensdag 23 Oktober 2013

Het is even wennen om met je toiletrol onder je arm in een rijtje te plassen maar bij het zien van een open zee als je de tent deur open doet vergeet je dat direct. Een heerlijk potje koffie gezet en nog even genieten van het uitzicht.  Ik weet niet hoe we het doen maar alles past nog steeds in de auto. Met een beetje wurmen, trekken en duwen. Maar het gaat er wederom allemaal in. Door het rulle zand hebben we een aantal auto’s  naar de kustlijn moeten slepen.  Vandaag is niet mijn beste dag. Door het weinig eten en de temperaturen voel ik me niet heel erg lekker. Van Team Bossche Bollen heb ik zout gehad en van Team Drie op Reis een cracker. Na een lang uurtje voel ik me gelukkig weer iets beter. Na een uurtje over het strand gereden te hebben gingen we linksaf de sahara weer in om over een onverharde weg bij de “gewone” weg te komen.  De banden moesten opgepompt worden en omdat wij geen spullen mee hadden hebben we die van IMCF mogen lenen. Bedankt Albert en Maurice!  We konden gaan, maar Appie had er genoeg van, de dynamo was stuk. De auto kon gestart worden maar de rest deed het niet meer. Op weg naar Noakchott, oftewel Noakshit.  We konden op een slaapzaal maar even verderop stond een prachtig hotel met een ruime kamer en een eigen douche en toilet. De keuze was snel gemaakt.  Hemelse Luxe. Het is garage tijd want onze lichten en apparatuur doen het niet. Het komt neer op heel lang wachten maar tegen zevenen in de avond was de monteur er met de nieuwe dynamo. Appie was er blij mee en met kwispelend staartje kwam hij tot leven. We naderen de grensovergang tussen Mauritanie en Senegal en dan doet Cor altijd zijn korte verhaaltje wat we kunnen verwachten.  Een tip, als je niet kunt slapen vraag dan aan cor een verhaaltje te vertellen over een grens overgang.  In Noakshit is niets te beleven en dat kwam goed uit want de volgende dag was het vroeg op staan dag.  Senegal, we komen er aan.  Auto uitvoeren, douane, auto invoeren, verzekering regelen en weer een rondje douane later stonden we in Senegal.  Snel door naar  st Louis voor een overnachting. Bij het inrijden van de stad zagen de dames er mooi en vooral kleurig uit. Het was druk en alles liep en reed door elkaar. Het rook er naar rotte vis en bij aankomst in het hotel bleken er geen kamers beschikbaar. Dat is niet helemaal waar, we konden er een voor 80 euro krijgen. Dat was iets te veel voor ons budget dus hebben we een hutje gekozen op de naastliggende camping.  De lucht is in Senegal een stuk vochtiger en dat is even wennen na de droge hitte van de afgelopen dagen.  Na onze overnachting geregeld te hebben zijn we met een biertje in ons hand het zwembad in gesprongen. Iets te laat naar bed gegaan, maar toch weer vroeg uit de veren want onze volgende bestemming is Lac Rose. Met ons vaste groepje zijn we een uur na de colonne vertrektijd op weg gegaan. Wat een mooie rit was dit weer. Je ziet het landschap groener worden en het leek wel of we uren door de savanne reden. Geen giraffen gezien maar wel wilde zwijnen en grote roof vogels. Nog een uurtje over een wasbord weg en daar stonden we in de middag in Lac Rose.  We hebben een super leuk hotel resort gevonden waar we voor 40 euro inclusief eten twee dagen konden blijven. Er was een zwembad  met daaromheen kamers.  De bediening was vriendelijk en de drank stond koud. Morgen geen reisdag dus de bier en wijn hebben rijkelijk gevloeid. Met een ietwat vermoeid en katerig gevoel hebben we aan het zwembad gelegen.  Morgen gaan we dan eindelijk naar gambia. We beseffen allemaal dat we ver van huis zijn, dat onze auto’s  het nog doen en dat we bijna op onze eindbestemming zijn. Vroeg opstaan en om 6 uur in de ochtend met de pinkers ( gevarenlichten) aan op weg. Na een paar uur hield de weg ermee op en we moesten uren door een moeras met enorme gaten in het zand richting de grens. Het was een mooi natuurgebied maar door al het hobbelen en klappen van de auto waren we er al snel klaar mee.  Wij en onze mede challengers kwamen ietswat humeurig aan bij de grens. Ditmaal was het een levendige bedoening met kraampjes, schoolkinderen en kleine winkeltjes. We knapten al snel op en we deden gedwee mee met de grens routine. Om half vijf in de middag stonden we in The gambia.  Nog een Ferry en een aantal kilometers te gaan en dan zijn we klaar. Bij de Ferry kwamen we erachter dat niet alle auto’s er tegelijk op konden. De scheiding was een tussen de voorgaande auto en wij. We hadden het redelijk gehad en wilde niets liever dan zo snel mogelijk aan de overkant komen.  We hebben wat medewerkers omgekocht en Appie kon er op.  Het alternatief was vier uur wachten.  Tegen de schemering reden we het parkeer terrein bij Hotel lemon Creek op. We hebben het gehaald, we hebben het gered en we zijn er!  Wat een team en wat een top prestatie.  Na iedereen bedankt en geknuffeld te hebben  zijn we naar het zwembad gerend en met kleren aan hebben we de overwinningsduik gemaakt.  Samen met Team Edjo, Team Bossche Bolle, Team drie op reis, Team ADHD en Team IMCF.


 


Comments




Leave a Reply