Foto
Zondag  20 Oktober tot Woensdag 23 Oktober 2013

Het is even wennen om met je toiletrol onder je arm in een rijtje te plassen maar bij het zien van een open zee als je de tent deur open doet vergeet je dat direct. Een heerlijk potje koffie gezet en nog even genieten van het uitzicht.  Ik weet niet hoe we het doen maar alles past nog steeds in de auto. Met een beetje wurmen, trekken en duwen. Maar het gaat er wederom allemaal in. Door het rulle zand hebben we een aantal auto’s  naar de kustlijn moeten slepen.  Vandaag is niet mijn beste dag. Door het weinig eten en de temperaturen voel ik me niet heel erg lekker. Van Team Bossche Bollen heb ik zout gehad en van Team Drie op Reis een cracker. Na een lang uurtje voel ik me gelukkig weer iets beter. Na een uurtje over het strand gereden te hebben gingen we linksaf de sahara weer in om over een onverharde weg bij de “gewone” weg te komen.  De banden moesten opgepompt worden en omdat wij geen spullen mee hadden hebben we die van IMCF mogen lenen. Bedankt Albert en Maurice!  We konden gaan, maar Appie had er genoeg van, de dynamo was stuk. De auto kon gestart worden maar de rest deed het niet meer. Op weg naar Noakchott, oftewel Noakshit.  We konden op een slaapzaal maar even verderop stond een prachtig hotel met een ruime kamer en een eigen douche en toilet. De keuze was snel gemaakt.  Hemelse Luxe. Het is garage tijd want onze lichten en apparatuur doen het niet. Het komt neer op heel lang wachten maar tegen zevenen in de avond was de monteur er met de nieuwe dynamo. Appie was er blij mee en met kwispelend staartje kwam hij tot leven. We naderen de grensovergang tussen Mauritanie en Senegal en dan doet Cor altijd zijn korte verhaaltje wat we kunnen verwachten.  Een tip, als je niet kunt slapen vraag dan aan cor een verhaaltje te vertellen over een grens overgang.  In Noakshit is niets te beleven en dat kwam goed uit want de volgende dag was het vroeg op staan dag.  Senegal, we komen er aan.  Auto uitvoeren, douane, auto invoeren, verzekering regelen en weer een rondje douane later stonden we in Senegal.  Snel door naar  st Louis voor een overnachting. Bij het inrijden van de stad zagen de dames er mooi en vooral kleurig uit. Het was druk en alles liep en reed door elkaar. Het rook er naar rotte vis en bij aankomst in het hotel bleken er geen kamers beschikbaar. Dat is niet helemaal waar, we konden er een voor 80 euro krijgen. Dat was iets te veel voor ons budget dus hebben we een hutje gekozen op de naastliggende camping.  De lucht is in Senegal een stuk vochtiger en dat is even wennen na de droge hitte van de afgelopen dagen.  Na onze overnachting geregeld te hebben zijn we met een biertje in ons hand het zwembad in gesprongen. Iets te laat naar bed gegaan, maar toch weer vroeg uit de veren want onze volgende bestemming is Lac Rose. Met ons vaste groepje zijn we een uur na de colonne vertrektijd op weg gegaan. Wat een mooie rit was dit weer. Je ziet het landschap groener worden en het leek wel of we uren door de savanne reden. Geen giraffen gezien maar wel wilde zwijnen en grote roof vogels. Nog een uurtje over een wasbord weg en daar stonden we in de middag in Lac Rose.  We hebben een super leuk hotel resort gevonden waar we voor 40 euro inclusief eten twee dagen konden blijven. Er was een zwembad  met daaromheen kamers.  De bediening was vriendelijk en de drank stond koud. Morgen geen reisdag dus de bier en wijn hebben rijkelijk gevloeid. Met een ietwat vermoeid en katerig gevoel hebben we aan het zwembad gelegen.  Morgen gaan we dan eindelijk naar gambia. We beseffen allemaal dat we ver van huis zijn, dat onze auto’s  het nog doen en dat we bijna op onze eindbestemming zijn. Vroeg opstaan en om 6 uur in de ochtend met de pinkers ( gevarenlichten) aan op weg. Na een paar uur hield de weg ermee op en we moesten uren door een moeras met enorme gaten in het zand richting de grens. Het was een mooi natuurgebied maar door al het hobbelen en klappen van de auto waren we er al snel klaar mee.  Wij en onze mede challengers kwamen ietswat humeurig aan bij de grens. Ditmaal was het een levendige bedoening met kraampjes, schoolkinderen en kleine winkeltjes. We knapten al snel op en we deden gedwee mee met de grens routine. Om half vijf in de middag stonden we in The gambia.  Nog een Ferry en een aantal kilometers te gaan en dan zijn we klaar. Bij de Ferry kwamen we erachter dat niet alle auto’s er tegelijk op konden. De scheiding was een tussen de voorgaande auto en wij. We hadden het redelijk gehad en wilde niets liever dan zo snel mogelijk aan de overkant komen.  We hebben wat medewerkers omgekocht en Appie kon er op.  Het alternatief was vier uur wachten.  Tegen de schemering reden we het parkeer terrein bij Hotel lemon Creek op. We hebben het gehaald, we hebben het gered en we zijn er!  Wat een team en wat een top prestatie.  Na iedereen bedankt en geknuffeld te hebben  zijn we naar het zwembad gerend en met kleren aan hebben we de overwinningsduik gemaakt.  Samen met Team Edjo, Team Bossche Bolle, Team drie op reis, Team ADHD en Team IMCF.


 
 
Foto
Donderdag 17 oktober tot 19 oktober 2013

Het is vroeg op staan tijd en rond 10 uur waren we op plaats van bestemming.  Alle teams druppelden binnen en we hebben genoten van meerdere cappuccino’s.  We zaten in een open hotel lobby en doordat het een islamitische feestdag was waren de obers en de keuken personeel  geheel van slag. Als cappuccino kregen we warme melk en omdat ze er niets van begrepen hebben we er zwarte koffie bij besteld.  Bij het weg gaan moesten er nog veel koffies afgrekend worden die niet besteld waren.  Na wat gesteggel, op weg naar de grens. Niets had ons voor kunnen bereiden op de temperaturen en het troosteloze niemandsland bij de grens.  Oververhit wachten aan de grens, de auto uitvoeren en de paspoort controle. Na enkele uren mochten we 10 auto’s per keer door het mijnenveld rijden.  Uitgebrande auto’s vergane caravans en  veel schroothoop waardige voertuigen later stonden we aan de grens van mauritanie.  Hier begon het circus opnieuw. Auto invoeren, auto verzekeren en de douane.  Een aantal uren later en gelukkig een paar graden minder omdat  het einde van de dag naderde konden we op weg naar onze eerste overnachtingsplek.  Nouadhibou is de plaats en de camping is een zandbak met wat hurk wc’s.  Geld wisselen, tentje opzetten, maaltje koken en dan rust. Het was een onverwachtste gezellige avond en rond 23 uur kwamen we er achter dat er een soort van discotheek naast de camping was.  De muziek was zo hard dat ik voor het eerst mijn oordoppen ingedaan heb. Een aantal zijn wezen kijken maar de disco was en bleef leeg.  Het wordt een vroeg vertrek naar de sahara morgenochtend.  We konden kiezen uit twee routes.  De zware en de lichte. We zouden hoe dan ook samen komen om ons kamp midden in de sahara op te slaan.  Hoe dan ook, je kon twee dagen in de sahara crossen en omdat wij  dezelfde route wilde nemen als onze vast reisgenoten, adhd,3opreis,edjo,de bosjes en IMCF hebben we de “makkelijke” roite genomen.  De eerste groep ging na 30 km de woestijn in en wij na 100 km.  De eerste groep gedag gezegd en na 100 km was het zover. De banden een stuk leeg laten lopen en toen… moesten we wachten.  Het leger vond het geen goed idee dat er twee apparte groepen de woestijn in zouden gaan. Twee uur later kwam de eerste groep aan en we konden nu dan toch echt de woestijn in.  Het begin was een beetje voorzichtig maar na niet al te lange tijd was iedereen aan het crossen. De mannen onder ons dan. Een soort cartbaan in het groot zeg maar. De personen auto’s hadden het wat zwaarder en moesten regelmatig uit het zand getrokken worden.  Appie heeft goed gewerkt en hij was toe aan een welverdiende nachtrust .  Tegen de schemering het tentenkamp opgezet en rond de vuurpot gezellig gegeten en gedronken. Helaas was er een klein zandstormpje tijdens het koken en de maaltijd met zand was erg smakelijk.  We hadden een wens ballon meegenomen en samen met Ed en Jos hebben we deze opgelaten.  Een mooi gezicht van die zwevende lantarens boven de uitgestrekte sahara.  Na een goede nachtrust zijn we vertrokken naar het tweede deel van het sahara avontuur, met uitzicht op een duik in zee.  Het terrein was iets zwaarder dan de eerste dag en de personenauto’s hebben zwaar geleden. Als je je auto heel wil houden dan is dit geen goed idee.  Na uren crossen met temperaturen boven de 55 graden zie je de zee.  Het was vies, het was lauw maar oh zo heerlijk.  Nu nog een paar kilometer (100) en dan komen we in het reservaat waar we aan het strand wild mogen kamperen.  De plek is uitgezocht de bikini gaat aan en plonsen maar. Dit water is schoon en koel, bijna orgasmisch als je het water in duikt.  De tent opzetten doen we later!

Ik moet een ode brengen aan klaartje, klaartje is de geit, die de eerste dag vastgebonden in een zak boven op de auto van team vis heeft doorgebracht.  Ik wilde haar redden, bevrijden, water en eten geven. Maar waar laat je een geit middenin de woestijn zonder water en eten.  Klaartje is op de eerste avond in de woestijn door de drie gidsen geslacht. Wel halal natuurlijk. Klaartje ik zal je nooit vergeten. 


 
 
Foto
Maandag 14 Oktober tot  Woensdag 16 Oktober 2013

Spullen ingepakt en op weg naar Tuk Tuk., We kunnen de hele trip maken naar het verzamelpunt in Laayoune maar dat vinden we iets te veel van het goede, besloten is onderweg te stoppen en daar te overnachten. Het voordeel is dat we in het licht aankomen en alle tijd hebben even lekker uit te waaien op het strand.  De bedoeling was om de tenten uit te klappen maar Pino had niet zijn beste dag vandaag en we hebben een strandhuisje genomen.  Dat was wel heel luxe voor 15 euro oer nacht.  In ons mini huisje hebben we koffie gezet voor ADHD en team Edjo.  De groep is een beetje uitgedund, maar niet minder leuk. Tegen zonsondergang hebben we een strandwandeling gemaakt en het is heerlijk om er geen andere toeristen tegen te komen.  Voor de gelegenheid en gewoon omdat het kan gaan we uit eten vanavond.  Een leuk restaurantje aan de promenade uitgezocht. Oftewel het enige restaurantje.  Bij de bestelling ging het al wat moeizaam want de manager wist niet precies wat ze wel en niet hadden.  De goede man is een paar keer heen en weer gelopen maar hij wist het zeker, ze hadden vis spiesjes en spaghetti. De heerlijke vis spiesjes stonden na 45 minuten , heerlijk geurend, op tafel. Van de rest van de bestelling was geen spoor te bekennen.  De manager er bij geroepen. De goede man was wat heen en weer aan het rennen om na 10 minuten met een stralende lach te vertellen dan ze geen spaghetti hadden.  We hebben maar een omelet besteld want het was al bijna 10 uur in de avond.  Na het eten een koffie besteld en 1 thee. De thee moet nog geserveerd worden. We hebben een top avond gehad.  This is africa!  Doordat we een relatief  korte aftand moesten afleggen konden we uitslapen.  Met frisse moed en een topfitte Pino zijn we naar het bedouine kamp gereden, waar we de andere teams zouden ontmoeten. Het is weer briefing tijd. Het bedouine kamp ligt in de woestijn ver van de snelweg. Dat betekend 4x4 aan en scheuren naar het kamp.  We waren een van de eerste en 3 op reis kwam snel na ons binnen. Ze hadden een waterputbad gebouwd. Met uitzicht op de woestijn, voetjes in het water en een biertje in ons hand hebben we de zon in de woestijn zien zakken.  Magische momenten.  Een aantal teams ontbraken nog maar die waren later vertrokken door mankementen aan de auto. Rond 5 uur in de ochtend kwamen de teams aan. Helaas hebben Dennis en Janine die nacht een frontale botsing gehad en ze zijn overgebracht naar het ziekenhuis in Laayoune. Met tegenzin, een vreemd gevoel in onze onderbuiken en met tranen in onze ogen zijn we door Laayoune gereden. De rally moet gereden worden en rijd om stil te blijven staan is er niet. Gert-Jan en Jans zijn bij Dennis en Janine achtergebleven.  Van de groep waarmee we van zolder naar Antwerpen zijn gereden ontbreekt nu de helft. Alsof je geamputeerd bent.  Onderweg naar onze volgende vertrekpunt Dakhla hebben we Tonny en Edeltraut moeten achterlaten want de schakelbak is ontploft.  Gelukkig waren we nog niet heel ver op weg en hebben de andere teams en wij ze op kunnen vangen. Kan deze dag nog erger! De auto zou opgehaald worden en het werd later en later. We moesten door en nu zijn we als enige over van ons vertrek punt uit zolder. In de Avond kwamen we bij het hotel in dakhla aan. Door een tekort aan kamers hebben we in een rieten hutje geslapen met veel te veel muggen. Er was wel een zwembad en dat maakte veel goed.  We moeten ons klaarmaken voor de grensovergang met mauritanie. Om 11 uur worden we verwacht op het verzamelpunt, een half uur van de grens. 


 
 
Foto
Woensdag 9 Oktober t/m 13 Oktober

We hebben besloten om niet de lange slopende route te nemen maar ons eigen plan te trekken.  We kunnen in mauritanie nog lang genoeg in de woestijn crossen.  Een aantal andere teams dachten er precies hetzelfde over. Met team LOCK, Bossche Bollen., AdHd, Edjo, IMCF  en 3 op reis hebben we onze volgende bestemming gekozen. De watervallen van d’Ouzoud.  Over de snelweg richting de atlas gereden. Op de helft van de bergpas wilde Appie niet meer in zijn twee, de koelvloeistofstang van drie op reis was afgebroken, team Vis vond in het donker de bergen in iets te veel van het goede en team edjo was er ook wel klaar mee. Gezamenlijk zijn we omgedraaid en richting marrakech gereden. In de eerste de beste stad waar we een hotel konden vinden hebben we een kamer genomen en we hebben gezellig met zijn allen gegeten. Geiten kababjes, een salade en geen glaasje fris. Geen alcohol te krijgen!  Vroeg in de ochtend kwamen we erachter dat het hotel naast een slachthuis stond en de jammerende geitjes waren vanaf 4 uur in de ochtend te horen.  Een bak koffie genomen in het naastgelegen restaurant en onze route besproken. Een deel heeft gekozen voor marrakech, maar wij waren toe aan een beetje zon, zee en strand. Met team Edjo en AdHd vertrokken naar essaouira. Een super camping met een enorm zwembad ( dat helaas leeg was).  Appie meegenomen naar een garage want onze twee doet niet meer mee.  Hij moest een nachtje logeren. Tarik, de monteur, heeft goed voor Appie gezorgd.  Wij hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt en zijn de souk in geweest.  Kleine winkeltjes met schoenen, kruiden, huiswaar, olijven, dadels en fruit. De kleuren en geuren komen je tegemoet. We weten wel dat we in toeristisch gebied zijn want de ene Nederlander na de andere kwamen we tegen.  Op de camping heeft Jos voor ons eieren staan bakken met een cup a soup als voorafje.  Met Rita  ( auto van ADHD) naar de garage gereden en met een beetje druk hebben ze hem toch sneller gemaakt dan gedacht.  Vol trots kwam appie de camping op. Snel inladen want we moeten weer kilometers maken vandaag.  Bestemming Tafraout, middenin de bergen.  Door ons late vertrek hebben we in het donker over een smalle bergpas gereden. Bij de 5 de bocht kwamen er twee grote vrachtwagens op ons af. Omdat de bergwand aan de linkerkant zat en wij er rechts langs moeten hebben we ons millimeter voor millimeter langs de afgrond bewogen om er langs te komen. Met klamme handen en dito oksels hebben we het gehaald. Tot onze grote schrik kwam er ook nog een enorme touringcar op ons af. Pino, achter het stuur, heeft appie aan de linkerkant van de weg gezet en die is daar niet meer weg geweest. De touringcar moest langs de afgrond om ons heen.  Twintig minuten later waren we weer een beetje gekalmeerd en rond half negen hebben we het hotel bereikt. Helaas waren de kamers voor ons iets boven budget, we hebben met onze tentjes op het dak geslapen.   Bij het ontwaken hadden we een prachtig uitzicht.


 
 
Foto
Vrijdag 4 Oktober t/m Dinsdag 8 Oktober

Het begon allemaal op 4 oktober 2013. We zijn van Amsterdam naar Zolder gereden.  We werden warm ontvangen door Tonny en edeltraut ( team swennentony). Er stond een heerlijke maaltijd klaar en onze bedden waren opgemaakt. Gert-jan en jans (team texelnaarBanjul) en Dennis en janine waren er al.  We kwamen er onderweg achter dat onze bepakking in combinatie met grote wielen niet het beste idee was. We hebben met een hamer de spatborden naar voren moeten beuken omdat onze wielen al grove slijtage sporen hadden.  Dit bleek te werken, en we konden op weg naar Antwerpen. 4 baby blauwe musso's reden in een uur naar de officiele startplaats.  Vrienden en familie kwamen ons uitzwaaien en om 12 uur konden we onder politie begeleiding vertrekken.  Met kriebels in onze onderbuiken, naar het grote onbekende , zijn we begonnen aan de 7500 KM die ons te wachten stond.  Al snel vormde er groepjes. Onze groep voor de aankomende twee dagen. Team Edjo, Team bossche bollen en Team swennentony. In twee dagen zijn we naar het zuiden van spanje gereden. Rond half twee middernacht kwamen we aan in Sotogrande. Een aantal teams had het hotel al bereikt, Gert-Jan heeft voor ons kamers geregeld. Ik ben nog nooit ergens zo leuk en warm en met zoveel enthousiasme ontvangen. Dat kwam ook mede door de vele alcoholische drankjes dat er al doorheen was gegaan. Daar moet op gedronken worden. Gelukkig morgen een rustdag...........
Dinsdag 8 oktober 2013, Om 6 uur in de ochtend moesten we klaar staan om in kolonne richting de ferry te gaan. We hadden de tickets gisteravond al gekocht dus we konden zo de boot op. Op de boot moesten we door de douane, dat was een langzaam en irritant proces omdat we maar een ding wilde en dat was koffie.  Met 45 minuten over en een koffie in de hand hebben we bovenop uit staan waaien.  De auto's moeten ingevoerd worden en dat is een tijdrovende ervaring want de plaatselijke douane beambten was volledig de weg kwijt. Om het allemaal nog net iets langer te laten verlopen dan nodig was moesten we met 6 auto's tegelijk de scan in.  Onderweg naar de scan bleek de scan zoek. Hoe raak je een apparaat van rond de 6 ton kwijt? Drie rondjes later is de scan gevonden en we konden weer terug naar de wacht plaats.  We konden vertrekken. Doel voor vandaag een camping net buiten FEZ.  We zijn met een aantal teams over een B weg door de bergen gereden.   Een prachtig mooie, maar ook erg lange, rit kwamen we rond 10 uur in de avond aan. Mijn complimenten aan Pino, die zich goed gehouden heeft ondanks zijn hoogtevrees.